W ostatnich kilku dekadach Polska doświadczyła różnego rodzaju zagrożeń bezpieczeństwa powszechnego, które spełniały znamiona wprowadzenie stanu klęski żywiołowej zarówno na obszarze całego kraju, jak i jego części. Do najbardziej znaczących można zaliczyć skutki wywołane: katastrofą elektrowni jądrowej w Czarnobylu, powodzią “Tysiąclecia” oraz pandemią COVID-19. Zjawiska te oddziaływały na życie społeczne, gospodarcze i funkcjonowanie instytucji publicznych, ukazując niedociągnięcia w obszarze reagowania na powstałe zagrożenia. Pomimo skali i intensywności wielu z nich, formalnie nie został zastosowany jeden z trzech stanów nadzwyczajnych przewidzianych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r, co pokazuje pewną ostrożność władz w korzystaniu z tego instrumentu. Sytuacja zmieniła się dopiero w 2024 roku, kiedy to na terenach objętych powodzią sięgnięto po nadzwyczajne uprawnienia. Decyzja ta miała kluczowe znaczenie zarówno dla sprawności działań ratowniczych i koordynacji administracji publicznej, jak i dla ochrony życia oraz mienia obywateli. Analiza doświadczeń z tego okresu wskazuje, że konsekwentne i świadome stosowanie instrumentu, jakim jest stan klęski żywiołowej, może realnie przyczynić się do zwiększenia poziomu bezpieczeństwa powszechnego, a także do podniesienia skuteczności zarządzania kryzysowego w obliczu przyszłych zagrożeń.