Środki przymusu bezpośredniego od zawsze stanowiły obszar badawczy szeroko pojętych nauk o bezpieczeństwie. W niniejszym rozdziale szczegółowo przeanalizowano problem związany ze stosowaniem środków przymusu bezpośredniego z uwzględnieniem broni palnej w Polsce, na przykładzie państwowej formacji Policji, powołanej na podstawie Ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. 1990, Nr 30, poz. 179). W trakcie analizy szczegółową uwagę zwrócono na raport Najwyższej Izby Kontroli, opublikowany 14 lipca 2022 roku pn. „Przygotowanie wybranych podmiotów do realizacji zadań na rzecz zapewnienia porządku publicznego z wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego”. Ponadto przyjęto także perspektywę Policji. Raporty dotyczące stosowania środków przymusu bezpośredniego przez tę formację dostarczyły cennych danych analitycznych. W celu pełnego zrozumienia kontekstu prawno-organizacyjnego przeanalizowano również szereg istotnych regulacji prawnych, dotyczących użycia i wykorzystania środków przymusu bezpośredniego. Wartościowym źródłem informacji była również praca doktorska A. Kubanek, Ograniczenie praw jednostki przez zastosowanie przymusu bezpośredniego w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Niniejszy tekst stanowi kompleksową analizę obecnej sytuacji, uwzględniając dwie najistotniejsze perspektywy, tj. państwowego funkcjonariusza oraz jednostki cywilnej, problematykę środków przymusu bezpośredniego na tle światowej fali kryzysu, który miał swą genezę podczas pandemii, fali strajków Black Lives Matter, a także kryzysu migracyjnego na wschodniej granicy w Polsce. Autor podejmuje również dialog dotyczący zasadności zniesienia państwowego monopolu na stosowanie środków przymusu bezpośredniego oraz przedstawia możliwe tego następstwa.