W artykule dokonano analizy transformacji bezpieczeństwa powszechnego i ochrony ludności w warunkach złożonych zagrożeń XXI wieku, w których granice między pokojem, kryzysem i wojną ulegają zatarciu, a pole oddziaływania obejmuje równolegle sferę realną i wirtualną. Punktem wyjścia jest teza, że skuteczność współczesnego systemu ochrony ludności zależy od stopnia integracji ochrony infrastruktury kluczowej dla funkcjonowania państwa, zdolności do przeciwdziałania zagrożeniom hybrydowym i cybernetycznym oraz poziomu odporności społecznej. Zastosowano podejście analityczno-problemowe oparte na analizie aktów normatywnych i dokumentów strategicznych, uzupełnione studium przypadków: kryzysu na granicy polsko-białoruskiej (2021–2023), kampanii „Ghostwriter” (UNC1151) oraz incydentów i sabotażu wobec infrastruktury transportowej i energetycznej. Szczególną uwagę poświęcono rozwiązaniom wprowadzonym Ustawą z 5 grudnia 2024 r. o ochronie ludności i obronie cywilnej jako odpowiedzi systemowej na presję poniżej progu wojny. Wyniki analizy wskazują na konieczność spójnego łączenia zarządzania kryzysowego, cyberbezpieczeństwa, komunikacji kryzysowej oraz współdziałania cywilno-wojskowego, a także na znaczenie praktycznego wdrażania nowych instrumentów planistycznych, organizacyjnych i szkoleniowych dla budowy odporności państwa i społeczeństwa.